Przepisy regulujące zatrudnienie, czyli stosunki między pracownikiem a pracodawcą i ich prawa i obowiązki, są zawarte w ustawie Kodeks Pracy, która jest podzielona na kilka części zwanych działami. Aby móc zrozumieć przepisy szczegółowe, warto zapoznać się najpierw z częścią ogólną. Dział pierwszy Kodeksu Pracy, zawierający przepisy ogólne, wyjaśnia nam co jest przedmiotem regulacji kodeksu, definiuje pojęcie pracodawcy i pracownika. Otóż zgodnie z art.1 KP, określa on prawa i obowiązki pracowników i pracodawców. Z kolejnych artykułów dowiadujemy się, że „pracownika jest osobą zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę”. Natomiast art.3 KP wyjaśnia, że pracodawcą jest jednostka organizacyjna, z osobowością prawną lub bez i osoba fizyczna, jeśli zatrudniają pracowników. Z kolejnych artykułów kodeksu dowiadujemy się, kto reprezentuje pracodawcę.
A więc może to być osoba lub organ zarządzający jednostką albo inna wyznaczona do tego osoba. Art. 6 kodeksu, wyjaśnia nam jaki jest zakres stosowania przepisów kodeksu. Obejmuje on nie tylko pracodawców i pracowników na terenie Polski, ale reguluje także stosunek pracy między obywatelem polskim a polskim przedstawicielstwem, misją lub inną placówką za granicą. Art.8 przestrzega przed nadużywaniem prawa, natomiast art. 9 określa źródła prawa pracy i hierarchię przepisów. Bowiem źródłami prawa pracy jest nie tylko sam Kodeks Pracy, ale również przepisy innych ustaw i katów wykonawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców. Są nimi także postanowienia układów zbiorowych pracy, regulaminy i statuty.
Copyright @ 2010 Praca